Kolano skoczka

Kiedy do lekarza?

Do lekarza powinniśmy zgłosić się wówczas, gdy ból nie ustępuje, a podstawowe leczenie, czyli odpoczynek czy chłodzenie kolana nie dają pożądanych rezultatów.

Jakie są przyczyny kolana skoczka?

Kolano skoczka najczęściej powstaje w wyniku nakładania się na siebie mikrourazów, czyli niewielkich uszkodzeń więzadła rzepki, co zaburza jego wewnętrzną strukturę i obniża wytrzymałość. To z kolei prowadzi do postępującego procesu niszczenia więzadła. Szczególnie narażone na te procesy są osoby z obniżoną siłą i wytrzymałością mięśni, otyłe, czy wcześniej kontuzjowane bez pełnego wyleczenia urazu, które postawiają uprawiać sport w zbyt dużym nasileniu. Bardzo istotny jest odpowiedni balans mięśniowy, czyli harmonia pomiędzy każdą częścią naszego ciała – tak aby wzorzec ruchu był prawidłowy. Jeżeli jest on zaburzony, wówczas staje się czynnikiem ryzyka urazu.

Jak wyleczyć kolano skoczka?

Diagnostyka kolana skoczka opiera się przede wszystkim na dokładnym wywiadzie i badaniu fizykalnym. Pacjent zazwyczaj zgłasza ból zlokalizowany w dolnym biegunie rzepki, nasilający się podczas aktywności obciążających aparat wyprostny, takich jak skoki, bieganie czy wchodzenie po schodach. W badaniu klinicznym stwierdza się tkliwość palpacyjną w okolicy więzadła rzepki oraz ból podczas oporu w wyproście kolana.

Pomocniczo stosuje się ultrasonografię, która pozwala na ocenę pogrubienia i zmian degeneracyjnych ścięgna, a także wykrycie mikrozwapnień lub hipoechogenicznych stref świadczących o uszkodzeniu włókien. Rezonans magnetyczny (MRI) może być zastosowany w trudniejszych przypadkach w celu dokładnej oceny struktury ścięgna i wykluczenia innych patologii kolana. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać m.in. zapalenie kaletki podrzepkowej, chorobę Osgooda-Schlattera oraz urazy stawu rzepkowo-udowego.

Trzy opcje do wyboru w procesie leczenia kolana skoczka

1. Pierwsza i najważniejsza z nich – to leczenie zachowawcze. Polega na odpowiednim protokole rehabilitacyjnym, czyli pracy z fizjoterapeutą, który zaleci ćwiczenia ekscentryczne, treningi na wzmocnienie mięśni oraz na przywrócenie odpowiedniego balansu mięśniowego. Niekiedy stosujemy także falę uderzeniową.
2. W przypadku bardziej zaawansowanych zmian posługujemy się zastrzykami, czyli iniekcjami w okolicy kontuzjowanego więzadła. Tutaj przydatne są preparaty osocza bogatopłytkowego, czyli PRP, szpik kostny podawany w postaci iniekcji, a niekiedy kwasy hialuronowe.
3. Gdy leczenie zachowawcze nie przynosi pożądanych efektów, a są to przypadki najbardziej zaawansowanych i przewlekłych uszkodzeń, wówczas musimy leczyć pacjenta operacyjnie. W takich przypadkach stosowana jest artroskopia kolana, czyli miniinwazyjny zabieg stawu kolanowego. Naprawiamy wszystkie uszkodzenia wewnątrz kolana, a przez małe nacięcie oczyszczamy także uszkodzoną część więzadła rzepki. Po takim zabiegu operacyjnym wymagana jest rehabilitacja, a powrót do pełnej sprawności i uprawiania sportu zabiera zwykle od trzech do sześciu miesięcy.

Jak często występuje kolano skoczka u sportowców?

Sportowcy ogółem

• ~8,5% – ogólna częstość „aktualnego” kolana skoczka u nie-elitarnych sportowców (różne dyscypliny).
• Piłka nożna: ~6,1%
• Koszykówka: ~20,8%
• Siatkówka: ~24,8%

Nie-elitarni sportowcy

• Siatkówka: 14,4%, Piłka ręczna: 13,3%, Koszykówka: 11,8%, Lekkoatletyka: 6,9%, Piłka nożna: 2,5%

Elita

• Do ~32% u elitarnych koszykarzy oraz do ~50% u wysokopoziomowych siatkarzy.

Kolano skoczka - jaka profilaktyka?

Aby uniknąć zaawansowanego stadium schorzenia, pamiętaj, aby zawsze przed rozpoczęciem wysiłku fizycznego wykonać prawidłową rozgrzewkę. Pomoże również odpowiednio dobrane obuwie, które zmniejszą możliwość zachorowania na kolano skoczka.

Należy pamiętać, iż materiał ten ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi porady medycznej ani podstawy do samodzielnej diagnozy lub leczenia. W przypadku dolegliwości lub wątpliwości skonsultuj się z lekarzem (np. ortopedą) lub fizjoterapeutą.